Share niyo naman sa comments — para naman maramdaman kong hindi lang ako ang naging 42 sa mundong ito. 😂

Kung may isang bagay na sigurado ako sa buhay, ito ay ang maging handa sa kahihiyan — lalo na kung ikaw ay isang kilalang “maarte” at “perfect attendance” na estudyante. Oo, ako iyon. Hanggang sa dumating ang araw na pinatunayan kong hindi perpekto ang mundo, at ang utak ko pala ay may sariling iskedyol ng bakasyon.

Oo, mga kaibigan. Hindi ko na-save ang formula. Hindi ko alam kung bakit. Siguro na-delete ng universe ang math skills ko para turuan ako ng leksyon sa humility.

Si Ma’am, napapikit. Huminga nang malalim. Tapos sabi: “Nice try, pero ang totoong sagot ay x = 1 at x = 3/2. Umupo ka na, at bili ka ng bagong calculator — o bagong utak.”

Ang anekdotang ito ay nagtuturo sa atin na dapat nating laging maging alerto at mapagmasid sa ating mga paligid. Hindi natin dapat ipagwalang-bahal ang mga bagay na maaaring magdulot ng panganib sa atin. At higit sa lahat, dapat nating matutunan kung paano tumawa sa ating mga sarili at sa mga nangyayari sa ating buhay.

Tumayo ako, inayos ang aking salamin (dramatic effect), at sinabi:

Hindi ko na nakontrol ang aking mga paa at bigla na lamang akong tumalon pababa mula sa eskalera, pero dahil sa sobrang laki ng aking pagtalon, ako ay natumba at napalong sa kahon!